Als je moedertje er zomaar niet meer is
En je alleen staat in diepe duisternis
Zoek je vergeefs naar houvast in ‘t leven
Iets wat ze schijnbaar niet meer kan geven

Tranen drogen, pleister plakken
Troostend kon ze je hand vastpakken
Al heb je een eigen ik en persoonlijkheid
Met je moeder raakt een stuk van jezelf kwijt

Al is zij onzichtbaar achter een gordijn
Toch, ook dáár zal zij je lieve moeder zijn
En neerzien als vogels doen in ruisende bomen
Tot je op eigen vleugels zo hoog kunt komen

Ieder krijgt zichzelf als mooi verpakt cadeau
Op wat erin zit letten wij inderhaast niet zo
Noem het ziel, karma of een taak op aarde
En weet : haar liefde is van oneindige waarde